Eva Victor’un yönettiği ve Sundance’ten ödülle dönen, A24 imzalı Üzgünüm, Bebeğim (Sorry, Baby - 2025) filmini inceliyoruz bu yazıda. Film, sizi dürüst ve samimi bir dostluk atmosferiyle içine çekiyor, ancak sonrasında beklenmedik bir ağırlıkla gerçek hayatın zorluklarıyla yüzleştiriyor. Travma, hayatta kalma ve hayatın akıp gidişi üzerine düşündüren bu acı-tatlı kara mizah dramasına 10 üzerinden 8 puan veriyorum!
Konusu: Hayat Devam Ediyor, Peki Ya Sen?
Film, sakin bir New England kasabasında yaşayan, içine kapanık bir edebiyat profesörü olan Agnes'in (Eva Victor) hikayesini anlatıyor. Agnes, eski tez danışmanı tarafından cinsel saldırıya uğramasının ardından derin bir depresyon ve yalnızlıkla boğuşmaktadır. Etrafındaki herkes hayatına devam ederken, o bu travmanın gölgesinde arkadaşlıklarını, kariyerini ve gündelik hayatını sürdürmeye çalışır.
Neden Bu Film Bu Kadar Etkili ve Özel?
1. Samimiyet ve Gerçekçilik Dengesi:
Film, size hemen iki kadın arkadaş arasındaki sıcak, komik ve gerçekçi diyaloglarla kucak açar. Bu samimi başlangıç, izleyiciyi karakterlerin dünyasına çabucak dahil eder. Ancak bu rahat atmosfer, Agnes'in başına gelen travmatik olayla ani bir şekilde sarsılır. Bu geçiş, hayatın nasıl bir anda dönüşebileceğini ve acının en sıradan anların içine nasıl sızabileceğini çarpıcı bir şekilde gösterir.
2. Zekice ve Dokunaklı "Bölüm Başlıkları":
Filmin en akılda kalıcı özelliklerinden biri, sahneler arasında beliren kısa ve zekice bölüm başlıklarıdır. Bu başlıklar, Agnes'in iç dünyasını, ironisini ve hayata tutunma çabasını bazen gülümseten, bazen de derinden etkileyen bir şekilde yansıtır. Mizahın, en karanlık zamanlarda bile bir dayanak noktası olabileceğini hatırlatır.
3. "After the Hunt" ile Çarpıcı Paralellik ve Bir Kültürel An:
2025, üniversitede profesörü tarafından cinsel saldırıya uğrayan kadın öğrencilerin hikayesini anlatan iki güçlü film çıkardı: Julia Roberts'lı After the Hunt ve bu film, Sorry, Baby. Bu tesadüf, konunun ne kadar evrensel ve güncel olduğunu gösteriyor. Hatta Julia Roberts, 2026 Altın Küre ödül konuşmasında bu filmden övgüyle bahsederek salon da bulunan Eva Victor'u işaret etti ve herkese izlemelerini tavsiye etti. Bu, filmin etkisini ve saygınlığını gösteren harika bir an.
4. İyileşmenin Doğrusal Olmayan Yolculuğu:
Film, iyileşmeyi basit bir "iyileştim" noktası olarak göstermiyor. Agnes'in hayatı; intihar düşünceleri, iniş-çıkışlar, küçük zaferler ve geri adımlarla doludur. Onun tam zamanlı profesör olma yolculuğu bile, acısını tamamen unuttuğu değil, onunla birlikte yaşamayı öğrendiği bir sürecin parçasıdır. Bu, travma sonrası büyümenin nadiren gösterilen, gerçekçi bir portresi.
Sonuç: İzlemeli misiniz?
Sorry, Baby, izlemesi her zaman kolay olmayan ama son derece ödüllendirici bir film. Size zor bir konuyu, incelikli, zeki ve asla sömürücü olmayan bir şekilde sunuyor.
Eğer siz de:
- Kadın dayanışmasını, gerçekçi arkadaşlık dinamiklerini ve hayatın zorluklarında bu bağların önemini anlatan hikayeleri seviyorsanız,
- Travma ve iyileşme temalarının basmakalıp olmayan, dürüst bir şekilde ele alınışına ilgi duyuyorsanız,
- Kara mizahla harmanlanmış, duygusal derinliği olan dramalardan hoşlanıyorsanız,
- Ve A24'ün bağımsız ruhlu, karakter odaklı filmlerinin hayranıysanız,
Bu film sizin için kaçırılmaması gereken bir deneyim. Agnes'in yolculuğu, izleyici olarak sizi de düşünmeye, hissetmeye ve belki de kendi hayatınızdaki direnç noktalarınıza farklı bir gözle bakmaya itecek.
Peki ya siz? Sorry, Baby filmini izlediniz mi? Sizi en çok Agnes'in arkadaşlığı mı, zekice bölüm başlıkları mı yoksa travmayı ele alış biçimi mi etkiledi? Yorumlarda düşüncelerinizi paylaşın!
Ayrıca, bana önerebileceğiniz, benzer şekilde güçlü kadın hikayeleri anlatan, duygusal dram veya kara mizah türündeki filmler var mı? Bir sonraki avım için önerilerinizi bekliyorum!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder